ona jest taka śliczna

2012-02-22T09:14:00.001+01:00

Leartes:

O wściekłości!

Spal mi mózg! Soli łez, straw mi zmysł wzroku!

Na Boga! Za to twoje obłąkanie

Ciężką zapłatę ściągnę z jego sprawców,

Tak, że aż szala od jej wagi całkiem

Na dół opadnie. O majowa różo!

Kochane dziewczę, luba siostro, wdzięczna

Moja Ofelio! Boże! czy podobna,

Aby dziewczęcy umysł był tak wątły

Jak życie starca? Miłość uszlachetnia

Naturę ludzką, gdy zaś ta szlachetna,

Wtedy zamyka najlepszą swą cząstkę

W grobie tych, których kochała.

Hamlet, W. Szekspir

Baczyński i Hłasko

2012-02-18T20:12:00.000+01:00

w przyszłości przeczytasz o mnie artykuł, będzie w nim napisane, że się poddała, że nie wytrzymała. czas chwytał ją za kostkę, a ona już nie potrafiła lekko musnąć ostrzem, żeby coś tam poczuć. mnie nie nauczono, nie ma miłości, mnie nie nauczono, nie ma litości, mnie nie nauczono nie ma sumienia.dlatego cierpienie jest realne, bo dotykam świat nie przez grubą szybę ochronnego klosza. nikt nie nauczył mnie jak radzić sobie z porażką. w moim świecie nie ma przegranej. kiedy na horyzoncie pojawia się cień szansy na niepowodzenie, ja nie gram. odkładam instrumenty, zabieram zabawki i chowam się do szafy. jutro pewnie wstanę i będę śmiać się sobie w odbicie lustrzane. zrobię oko do tej ponurej magdy z dzisiejszego odcinka.

a może nie będzie artykułu w prasie, wzmianki w telewizji, posta na facebook'u

"- To nie będzie tak.

- Będzie zupełnie inaczej. Po prostu nic się nie stanie. Po prostu mnie zapomnisz i to

wszystko. Dlaczego miałbym prawo myśleć, że będzie inaczej?

Usiadła nagle na skraju łóżka.

- Chcę zobaczyć twoją krew - powiedziała.

- Istnieje pewna granica złego smaku, której nie wolno przekraczać nawet wtedy, kiedy

mają cię wieszać - powiedziałem.

- Chcę ją zobaczyć - powiedziała. - Zatnij się żyletką w

rękę. Chcę widzieć chociaż tylko kilka kropel. Może to będzie właśnie tym, co uda mi się

pamiętać?

Wyciągnęła mój aparat do golenia; wyjęła żyletkę i chlasnęła mnie po ramieniu. patrząc

na sączące się krople krwi z napięciem, a potem twarz je; wykrzywiła się.

- Jeszcze jedno rozczarowanie, prawda?"

M.Hłasko, Sowa, córka piekarza

sad but true

2012-02-16T21:29:00.001+01:00

Nie jestem aż tak silna jak sobie wmawiam, jak oczekuję i jak powinnam być. W ogóle nie jestem silna. Jestem słaba. Mam słabość. Bujną wyobraźnię i potrzebę zastępowania rzeczywistości wyimaginowanymi obrazami. Projekcją.

jestem słaba

już zaraz, jeszcze chwila

2012-02-14T13:21:00.005+01:00

Szczypiącym kątem ostrym oka w obiekt . Puste tępym nożem zakreślam obszary, na przedramieniu szarpię melodię strun.

Zniszczone.

Rozbite przez efekt przynależności. Warstwa po warstwie odrywam mięso od kości wbijając palce poprzez żyły rozstrojone. Kakofonia połączonych emocji wybucha samotnie na podłodze strugą krwi. Chciałam więcej? Nie rozmawiamy - przecież siedzimy. Czekamy na odpowiedni moment, by w oczy zebranych igły wbić - cios za ciosem. Temperatura osiąga stopień rozżarzenia, gotuje we mnie rozpacz może to żart. Oni mnie widzą, oni mnie pytają. Oni mnie obserwują, w garnkach, stołkach, paczkach papierosów wypalanych, upalanych, gaszonych, kupowanych.

Szyty ból w stopniu -wytężenie- nie zgładzi pustki nie wypełni.

samodzielny czwartek

2012-02-10T06:10:00.001+01:00

w mieszkaniu temperatura spadła poniżej 10 stopni a i tak przegadałam całą noc

wypiłam 10 kubków herbaty

powinnam iść spać, ale jakoś szkoda dnia i szkoda każdej godziny i minuty

mimo, że to miasto nie wpływa na mnie pozytywnie, nie tak jak jakbym chciała, może za dużo oczekuję,

a to był czwartek

jakość wpisów niestety spada

2012-02-08T23:04:00.003+01:00

cały czas w małym pudełeczku trzymam swoje skarby. trzymam je w rożnych pudełeczkach, bo to są różne skarby. zdjęcia czy też inne wstążeczki, ale od kilku godzin krążę wokół tego, do którego schowałam resztki swoich leków. właśnie spojrzałam z niepokojem na szafkę, w której pudełko leży, właściwie z przerażeniem, że jednak go już nie mam. całkiem dużo tam tego jest. ale to jest głupi pomysł. no pewnie. nie ma tam nic doraźnego. na już, a ja potrzebuję szybko!

mam niepoukładane myśli, zupełny chaos. mam jeszcze kilka innych niemądrych pomysłów na tę noc, kilka głupich pomysłów na tę noc. a może jest wszystko w porządku, tylko ja sobie dodaję? mam gdzie spać, mam co jeść, studia. byłam ostatnio nawet 2 razy w kinie i na kilku imprezach. na swój wygląd też już nie muszę bardzo narzekać, jest ok. może powinnam zająć się książkami do przeczytania, może powinnam przestać to wszystko analizować. podsumowywać, rozpisywać, opisywać. żyć sobie od rana do wieczora.

nie nie nie nie nienienienienei

nieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

z chęcią bym się odurzyła czymkolwiek, żeby przestać czuć to w środku. przez TO czego nie potrafię zdefiniować nie mogę się zebrać i nie mogę dziś się skupić. po prostu muszę natychmiast sobie ulżyć

Mignon

2012-02-07T23:30:00.002+01:00

To chyba było z Kacprem, ale tego nie jestem pewna. Co miesiąc w niedzielę na placu Wolności są tzw "dziady" - targi staroci. I skoro dziady, to się wybrałam. A że dziady, podkreślam, dziady to miałam ze sobą 5zł. Pewnie dzień wcześniej kupiłam sobie w ExpresBarze zapiekankę za 5zł (rozmieniłam dychę i została reszta). A te zapiekanki były dobre, pieczone na bułce od kebaba, zawsze zamawiałam bez szynki z dodatkową porcją pieczarek. Mam 5zł w kieszeni, a Kacper czeka na rogu Górnej i Narutowicza. To były jeszcze czasy kiedy mieszkałam na 10 piętrze i do swojej nory (chyba dziupli czy gniazda) jeździłam windą. Róg Narutowicza i Piłsudskiego. No tam, nie ważne.

Wstęp na dziady jest płatny, zatem próbowaliśmy jakoś to obejść. Tyłem tak po cichaczu, myśleliśmy, że się uda, niestety cały teren był tak mocno uszczelniony, że za chiny nie dało rady tam wejść. To wróciliśmy do wejścia, bramki, Pan bileter zainkasował 3zł (raczej nie było rozróżnienia czy student czy po prostu człowiek). Weszliśmy ale już czuję, że nic, tranzakcji wielkich nie zrobię. Nie kupię stuletniej lampy ani żadnego porządnego, old skulowego winyla. Mam te dwa złote, jak kamień w bucie. Bo jest, zatem trzeba się pilnować żeby nie ukradli, bo będzie szkoda. Ale po drugiej stronie rzeki ktoś mi już macha i krzyczy: ty weź się nie wygłupiaj i co Ty za te 2zł kupisz. W koło same Żydy i cwaniaki, nikt nie puści patefonu za frajer. Samyśmy jak frajerzy, że nas na ten bilet naciągnęli, mogliśmy popatrzeć zza płota. Ale cóż, cóż, oglądamy, dotykamy, dyskutujemy o książkach, o starych zapalniczkach. Wycena. Ocena. Trzaskamy fachowymi terminami, jak to na adeptów sztuki przystało. Krążymy w upale okropnym, krążymy 2 godziny. Najbardziej podobały mi się zapalniczki benzynowe, ale co i rusz ktoś krzyczał, żeby nie dotykać, bo wybenzynuję. Wybenzynuję i huk z tą benzyną. Idę dalej. Rozglądam się i w końcu podchodzę do stolika uginającego się pod ciężarem setek kopert, znaczków i pocztówek. Zmierzam do konkluzji, ta pocztóweczka tam na górze to właśnie zdobycz. Żyd z Żydem się dogada - nie ma to tamto. Za te 2zł handlarz opchnął paryską pocztówkę z 1927 roku. Chociaż teraz patrzę, że na odwrocie jest napisane 8zł. Nieźle zapłaciłam 1/4 ceny (mogłam w sumie spróbować targować się o te patefony i zapalniczki). A pocztóweczka śliczna,. A na odwrocie:

Łódź, 19/8. 1927r.

W dniu Twego Imienia

Zasyłam Ci serdeczne życzenia.

Życzliwa A. Radziejewska

PS: przepraszam za pismo, ręka nie sprawna

2012-02-07T23:08:00.004+01:00

Lublin, 17.01.11 godz.: 02:08

i'm tired of trying to be a normal person without disorders

2012-01-29T23:10:00.001+01:00

zaburzenia mnie opisują i trzymają w jakiejś konwencji, w ramach, bez tego jestem pusta i nieokreślona,
czy dążenie do zaburzania życia, do zaburzeń, czy to zaburzenie?

znowu jestem zmęczona
i'm tired of trying to be a normal person without disorders

Marzena będzie miała krótkie życie.

2012-01-21T23:54:00.005+01:00

Marzena nie wierzyła, że tym razem zaboli tak szybko.

Była świadoma, że zegar sekunda, po sekundzie posuwa się do przodu.

Cóż, stało się.

A potem usiadła przed komputerem. Otworzyła notatnik. Spojrzała dalej. Spojrzała tak bez patrzenia, żeby

nic nie zobaczyć, żeby poczuć. Te okropne ciarki na plecach.

Zaczęła składać myśli, zaczęła płakać. Obgryzła paznokcie, dawno tego nie robiła.

Ma teraz żal do siebie. Nie raz już mówiła o dystansie, braku emocji. Mówiła: w porządku, ja już potrafię, poradzę sobie, nie wchodzę w relacje. Powiedziała to! Setki razy to mówiła. Tylko dlaczego czuje teraz skurcze na twarzy, drganie w kącikach ust, puls. Przygryza wargi, grymas wykrzywia jej fizys, oczy szczypią i to w przełyku. Ten mocny i suchy ścisk w przełyku. Powiedziała, że nie, że już jest ok. Potrafi, umie, nauczyła się.

Za często, za długo, za szybko.

Czemu Marzena nie potrafi zadowolić się kawałkiem? Czy musi zawsze postrzegać świat w kategoriach tak-nie? Zawsze-nigdy? Wszystko-nic? Nigdy-nic-nie. Zawsze-tak-wszystko.

Bo tym razem też jest minus.

Marzena - młoda, bardzo wrażliwa kobieta, nie umie dobrze ocenić sytuacji, szybko się angażuje, nie radzi sobie z porażkami, wolno dochodzi do siebie.

ścianą w mur

2011-09-01T13:42:00.000+02:00

meloxicamum,
tolperisone hydrochloride,
tramadol hydrochloride

zamiast prozaku, pernazyny, mianseryny i hydroksyzyny
do głowy mi nie przyszło, że ból nie jest urojony

fakt # 1

2011-07-27T23:15:00.000+02:00

miałam się wypłakać w tym oknie, ale wybrałam niewirtualną poduszkę

wiesz

2011-07-25T23:55:00.001+02:00

bo tak naprawdę nie ważne jak masz na imię, liczy się to, czy mnie skrzywdzisz. a ja już czuję, że nie będzie łatwo. jestem cały czas, jestem, oscyluję przy powierzchni, przy linii, zero, możliwości, kontakty - urwane, zaufałam sercu? na krótką chwilę, wyniosło ponad przeciętną, teraz przy tej linii, tak bardzo trzymam się krawędzi, cholera jasna, tak bardzo trzymam się krawędzi

pamiętasz, pamiętasz, jak upadłaś
i nie trać nigdy z oczu widoku ręki trzymającej nóż

walcz mała walcz,
i zabierz te kurewskie emocje!
tracęzmysły

Klima Bocheńska

2011-07-23T13:55:00.000+02:00

Wczoraj pojawiłam się w Galerii Klimy Bocheńskiej i poznałam Idę córkę właścicielki.

Była dobra wystawa, naprawdę macie ostatnią szansę, bo we czwartek będzie nowa ekspozycja, coś o zwierzętach.

http://www.bochenskagallery.pl/

efekt motyla

2011-07-20T20:06:00.002+02:00

postanowiłam się odciąć od tego, co było. i wymyśliłam, że przełomowym dla mnie momentem, będzie obejrzenie tego filmu. filmu, który miałam obejrzeć z tobą. i nigdy już tego nie zrobię.

obejrzałam go sama.

żegnaj.

ryby

2011-07-01T12:52:00.001+02:00

ryby maja podaną łagodna i nic dającą atmosfere przyjzni i zrozumienia, a on miał obojętny charakter codziennej najebki, bez pieniędzy, ale za to z artystyczną fizys powolnej alkoholowej śmierci i wyczerpania umysłowego.

zabiłam, za jeden twój uśmiech, zabiłam to co miałam, zostawiłam tamto wszystko i porzuciłam tamto wszystko, bo nie było miejsca i zrozumienia dla mnie u nich, i powędrowałam w dół do krainy, gdzie nie ma już niczego. a teraz stoję sama nad uskokiem i chcę zrobić należyty krok, stukilogramowego słonia, któremu małpa chciała odgryźć paznokcie i wyiskać resztki nienawiści. dlatego stoję, rok w rok, w tym samym miejscu, o tej samej godzinie zastanawiając się, gdzie do cholery jest BÓG? got is tot? doprawdy? zabili go chrześcijanie i zabijają go każdego dnia i nocy, nie dając mu spocząć na wieki. gdzie do cholery był on, kiedy najbardziej tego potrzebowałam. kiedy po równi pochyłej spadałam powoli, czasem szybko. gdzie był, kiedy bezdźwięcznie błagałam o pomoc. kiedy zaczęły panować nade mną substancje smoliste i siarczany. kiedy dusza zaczęła się powoli wypalać i upadlać.

jestem zamknięta w małym pokoju. łagodna atmosfera. tu nic mi nie grozi, nic nie spadnie na głowę. nikt mnie nie dotknie, nikt nie wzbudzi emocji. nie mam już wroga, który motywowałby mnie do walki.

stoję przed lustrem i próbuję zajrzeć poprzez oczy do głębokości swojego istnienia. do środka, przez oczy, przez zwierciadła. patrząc tak zauważam, że nie ma tam już nic ciekawego i nic więcej wewnątrz mnie się nie wydarzy. szukam więc wroga, nie ma, muszę go wymyślić. bóg przestał mnie bawić, nie mam już potrzeby z nim walczyć. nie ma też ludzi, którzy w bezpośredni sposób mogliby mi zagrażać.

jestem rybą w akwarium. na świat patrzę przez grubą, szklaną powłokę. oddziela mnie i dystansuje od tego, co rzeczywiste. jestem dokarmiana. mam sztuczne zabawki. mam sztucznych, tak jak ja odizolowanych od świata kompanów. podawana mi jest codziennie łagodna atmosfera syntetycznych relacji. mam zadania, które nie są istotne. muszę pływać w lewo i w prawo, kontrolować wody terytorialne. mam zadanie. wykonuje je, a po skończonej służbie mogę spocząć w przyjaznym kącie. między lustrem a oknem. okno zasłonięte roletą i jasną, kwiecistą zasłoną. prostokątne łóżko, które już nigdy nie ugości dwóch osób płci przeciwnej. mam tu swój kąt, gdzie odpływam nocami. gdzie za narkotyk służy mi zmęczenie sprawunkami dnia codziennego. marzenia senne.

dzisiaj sniło mi się moje prawdziwe życie, zakończone dance macabre

*xTbTLm

2011-06-30T12:57:00.001+02:00

kupiłam po promocyjnej cenie małą słodką czekoladkę, nie mogę jej zjeść, bo kosztowała milion istnień międzyplanetarnych

przypadkiem

2011-06-29T18:37:00.002+02:00

do końca gry zostało ci tylko jedno życie, nie spieprz tego - powiedział i odwrócił się na pięcie.

mogę ci pomóc jeśli chcesz, mogę załatwić ci robotę, chcesz? zapisał mój nr na bilecie ztm. zadzwoni, wyśle SMS, skontaktuje się ze mną. poszedł w stronę nowego, ja w drugą. na odchodne rzucił, że jestem tego warta, że to dla nich będzie zaszczyt, że mogą mieć kogoś takiego jak ja. czarodziejka. biała tiulowa spódnica i podkreślająca biust, opięta bluzka.

miło było go zobaczyć, w tej nierealnej bajce. z jednym życiem. miło było spotkać, w kiosku - przypadkiem. zawsze mam do siebie pretensje, bo pamiętam imię jego ojca. a on? no cóż - syn. bez sensu.

pamiętam jak piliśmy kawę na moim balkonie, narutowicza, 22/10, rozmawialiśmy o filozofii. rok temu.

przypadkiem

fal START!

2011-06-28T23:55:00.000+02:00

No i przyszła chwila, że zamiast zacisnąć pięści i walczyć, zrobił mały krok do tyłu. Nie zauważyłam, kiedy przeciwnik zamachnął się. Piękny, podręcznikowy lewy sierpowy. Front kick. Podłoga. Dziesięć sekund. Zero. Eliminacja przeciwnika.

- do cholery - słyszę jakby ktoś z tyłu krzyczał. Nic nie wiruje, nie dzieje się nic nadzwyczajnego. Pot i krew, słone, zapełniają moje usta. Pluję. Cała jestem oblana. Smród po walce. Gorycz w ustach. Ale nic się nie dzieje. Nie tak sobie wyobrażałam klęskę życia. Pierwsza poważna przegrana.

1:0 dla przeciwniczki

- do cholery, wstawaj, wstawaj, walcz! wstań!

ale ja już nie wstanę, leżę. NOKAUT. czekam na nokaut, o który sama się prosiłam. Bo kiedy przyszło pierwsze uderzenie, ja nie oddałam, a uciekłam. Uniki zamiast realnej konfrontacji.

Nie ma we mnie charyzmatycznej struktury bycia. Dlatego zamiast zaatakować, wystawiłam się.

Czekam, aż zbierzesz mnie z podłogi. Leżę zakrwawiona. Z czoła ścieka świeży pot. Podaj mi rękę. Już po wszystkim. Już po wszystkim.
Już po wszystkim.

List

2011-03-06T21:29:00.000+01:00

Cześć.

Ostatnio nic nie pisałam, bo mam w zwyczaju na blogu wylewać swoje smutki. Miałam bardzo ciężki okres na przełomie grudnia i stycznia. Wszystko, co działo się na świecie i wewnątrz mnie... wszystko to jest tak trudne, że z perspektywy czasu wydaje się niemożliwe do opisania. Było źle. Było bardzo źle. Nieprzespane noce, wędrówki w poszukiwaniu zgubionej rzeczy, chęć odnalezienia czegoś, co mnie uspokoi. Źle wspominam ten czas.

Zgłosiłam się po pomoc do specjalisty i teraz mogę powiedzieć, że jest lepiej. Oczywiście bywają dni, w których nie potrafię wstać z łóżka. Zdarza się, że czasem wyłączam się. Jestem ale mnie nie ma. Na szczęście mam to pod kontrolą, tak przynajmniej mi się wydaje. Potrafię kontrolować obłęd w oczach. Potrafię wtedy zamknąć powieki, zamilknąć lub wykrzyczeć słowa, jeśli jest taka potrzeba. Mam przy sobie przyjaciół. Mam dla kogo żyć.

Obrałam zasadę, że celem w życiu będzie po prostu przetrwanie dnia. I tak żyję. Nadal jestem katastrofistką, ale odnalazłam w sobie pogodę ducha, ponieważ gorzej już być nie może.

Pozdrawiam,

Magdalena

Ból.

2011-01-27T20:06:00.000+01:00

Dzisiaj bardzo boli mnie głowa. No nic, magiczny syrop i do łóżka. Trzeba to zaspać.

Marcie, z wyrazami współczucia

2011-01-23T21:19:00.003+01:00

na szczycie gory stawiam krok palcami

miedzy drewniane slowa wkladam kask,

który mnie zabezpieczy przed wybraźnią,

dzisiaj poszłabym w twoją stronę ale,

przepraszam, wybacz muszę się rozpłaszczyć,

wejść cienko pod drzwiami od humanika,

czytelni filozoficznej nie ma

zostałam ja i światła w korytarzu,

w korytarzach ś‌wiateł, wszystko zgaszone

wybacz mi proszę, zabiłam twój czajnik

nic ważnego

2011-01-23T16:34:00.001+01:00

upadła filiżanka z poranną kawą, ze stolika, upadła filiżanka, stłukła się na kawałki, stłukła się

upadłam rano z łóżka, wypadłam, rozbiłam się, ręce mi się trzęsą, trzęsą się ręce dwie

drży mi głos, próbowałam czytać teksty, ale głos wibruje jak starej babie w kościele

muszę iść do sklepu: pamiętaj kup - ser żółty i chleb, jak wrócę zrobię ci jedzenie,

pamiętam, zrobisz mi jedzenie, jeśli kupię chleb i ser żółty, muszę iść do sklepu, więc idę

wyszłam - wróciłam

2011-01-20T05:04:00.003+01:00

Kolejna nieprzespana noc. Kolejna zmarnowana. Noc generująca spadek humoru. Noc, więc wyszłam na ulicę, tak jak stałam, wyszłam. W piżamie, założyłam płaszcz, bo zimno. Zima, zima, zima, zima. Styczeń. Po dzisiejszych opadach śniegu zostały tylko białe ślady na samochodach. Stałam na rogu Orlej i Okopowej, przyglądając się samochodom. Zaczęły już jeździć autobusy dzienne, skończyły kursować nocne. A ja stałam, jak wyszłam, tak stałam. Chodziłam zupełnie bez celu, żeby się zmęczyć. Jedyne, co wymyśliłam, to - to, że teraz usiądę i zacznę pisać. Piszę, żeby się zmęczyć, położyć i zasnąć.

Potrzebuję. Szukam. Nie mam. Brakuje mi. Chcę.

tylko kurwa czego

niech to się skończy, niech skończą się bezsenne noce, zmarnowane dni, wahania nastroju, poczucie pustki,

niech to się skończy, bo inaczej ja skończę ze sobą

ja już nie mogę

trzy noce

2011-01-19T19:04:00.002+01:00

zostały wyjęte z mojego życia, nie mogę przypomnieć sobie trzech nocy, ostatnich trzech nocy

nie śpię, kiedy gaśnie światło i nie wstaję, kiedy słońce wschodzi

nie mam siły tak żyć

Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: (Brak tematu)

2011-01-17T02:22:00.003+01:00

zatrute poetycko kulturalne srodowisko, fermantacja miedzyludzka, kisimy sie w tym zatechlym spoleczenstwie oczekujac cudu, nadludzkiego cudu czystosci, wiary w idealy i innych. po co? nikomu to nie potrzebne, jestesmy tacy i inni nie bedziemy. chocbym kochala jednego, wierzyla w boga i chciala wypelniac przykazania dekalogu, to inna nie bede. i ty, ty i ty takze inny nie bedziesz. nigdy nie bedziemy tacy blodzy i dobrzy jak dzieci bawiace sie w piaskownicy. ja to wiem,ty i ona. wiec przestan zalamywac rece, nad kolejną nie udaną relacją. jestesmy brudni, zmeczeni, zniszczeni i wyprani. nasze kregoslupy moralne dawno nabawily sie skoliozy i garba. nic nie zmienisz placząc lub wznosząc rece do zbawiciela. jedynym ratunkiem jest odejscie. ale przemysl, czy naprawde tego pragniesz?

błogo

2011-01-15T17:52:00.001+01:00

W zasadzie, to jest mi wszystko jedno. Zupełnie. Tak błogo teraz. Nie czuję, w ogóle się nie przejmuję. Ani bólu, ani lęku. Nie czuję strachu, nie muszę niczego szukać. Nie boję się twoich rąk ani spojrzeń sąsiadów. Nie boję się jutra ani dwudziestego piątego dnia miesiąca. Nie jest mi potrzebna dobra rada ani pocieszenie. Jest zupełnie dobrze. Cholernie dobrze.

Tak niewiele trzeba mi, żeby poczuć totalne odrętwienie. Tak niewiele. Mniej niż powierzchnia paznokcia uciętego palca. Polecam, palce teraz dobrze się sprzedają. Ale co ja będę mówić o palcach. Odpływam, lekko, lekko, leciutko. Tak dobrze.

Ja szukam.

2011-01-12T02:31:00.000+01:00

Dostałam ataku niepokoju. Niepokój mnie wykańczał, więc wyszłam poza. Myślałam,że wystarczy wyjść do innego pomieszczenia nie-pokoju, a kuchni. To nie pomogło, zatem wyszłam na dwór. Przed siebie, aby dalej, dalej, nie za szybko. Za szybko nie mogę chodzić, bo czuję się ciągle zmęczona.

Dzisiaj spałam na uczelni, znalazłam wielkie, ogromne biurko, na którym mogłam się rozłożyć i zasnąć. Sen mi nie pomógł, ale przynajmniej przestałam czuć, że mnie wszystko w środku boli. Bo wiesz, kiedy leżę to świat wydaje mi się bardziej znośny. A taki zupełnie inny. Ach, co z tym snem, biurkiem i rozłożeniem. Obudziłam się i weszłam nie do tej sali, do której powinnam była wejść. Ludzi byli podobni, mieli: oczy, uszy, ręce, nogi, generalnie ciała. Wygonili mnie, znalazłam odpowiednie pomieszczenie i zasnęłam w ostatniej ławce.

Kiedy wieczorem wyszłam, po tym jak poczułam niepokój, nie mogłam znaleźć miejsca dla siebie. Poszłam to tu, to tam. Stare Miasto, Plac Litewski, Ogród Saski... szukałam. Później zaszłam na podwórko przy Narutowicza 22, tam gdzie mieszkałam. Spojrzałam w okna mieszkań na czwartym piętrze - w jednym świeciło się światło. Zakołatałam tam, miałam potrzebę odwiedzenia starych kątów. I chyba tam znalazłam na chwilę spokój, którego szukałam. Może miejsce, może ludzi. Ktoś na pewno sprawił, że poczułam się lepiej.

Lęk, ten cholerny lęk, że coś, że ktoś.

2011-01-08T17:51:00.001+01:00

Boję się.

Brak.

Permanentnie odczuwalny brak bliżej nieokreślonej rzeczy. Opowiedziałam o tym dziś Marcie, że mi brakuje, brakuje, brakuje, cholernie brakuje mi. W środku, w nogach, w ustach, w smaku. W brzuchu czuję mętność, we wzroku zmieszanie. Patrzę przez zmrużone powieki na słońce, którego zimą tak bardzo mi brakuje. Patrzę na latarnię wiecznie płonącą, czekam aż zgaśnie. Nie widzę końca tego oczekiwania, ba! Nie widzę sensu w czekaniu, ale wewnętrzny imperatyw nakazuje mi oczekiwać. Trwać.

Napisałam na szafie: wolę spać niż trwać, sen lepszy niż rzeczywistość jest. Dlaczego to musi być prawdą? Dlaczego na zadane pytanie: a co ty teraz w ogóle robisz? Odpowiedziałam: śpię. I nikogo to nie zdziwiło, że śpię. Że śpiączka trwa trzy miesiące i przez ten czas zdążyłam całkiem nieźle zepsuć swoje życie. Organizm psuje się od środka, życie psuje się od dezorganizacji i braku chęci. Nie zależy mi na niczym, kompletnie przestało mi się chcieć. Nie wiem, co się dzieje. Nie mogę się zawołać. Odeszłam już tak daleko, że nie widzę drogi powrotu.

Ręce.

Wyciągasz do mnie dłoń. Miło jest ją trzymać w swojej, ale nic z tego nie wynika. Nie potrafię. Wiesz, tak bardzo nienawidzę, kiedy mówią mi: weź się w garść, ogarnij się. Jak? Pracuj. Chuj, nie pracuj. Chuj. Chuj, Chuj nie pracuj. Nie potrafię pracować. Nie potrafię się uczyć, czytać, pisać, mówić, myśleć, jeść, pić, spać. Nie potrafię żyć. Nie potrafię być. Ciągle czuję w sobie fin de sciecle, dekadencję. Upadłam i zakopałam się w dole. Kawałek palca wystawał ponad poziom gruntu, ale przyszedł kulawy pies, na dodatek był wykastrowany. Wiesz, podbiegł bury kundel i odgryzł mi palec. Nie bolało, bo całe ciało zostało tak znieczulone, że ledwo do mojej świadomości doszła informacja. Nie ma dla ciebie szans, nie ma miejsca, nie ma potrzeby. Nie ma cię. Gnij w zasranej nicości. Gnij w oparach alkoholowej śmierci. Gnij. Niech twoje ciało bez palca do końca zeżre gangrena. Odpadłaś, bo jesteś słaba i nikomu nie przydatna.

Nie widzę szansy na powodzenie, nie chcę żyć. Jednak gdzieś w ostatnich bastionach empatii pozostała myśl: wiesz, jak to zrobisz, to matce będzie przykro. Matka. I gdyby nie ona, na świecie byłoby o jednego trutnia mniej, który pochłania tlen, w zamian dając niepotrzebne ce o dwa.

film

2010-06-22T21:43:00.002+02:00

i nigdy nie obejrzałam "Efektu Motyla"

film

2010-06-22T21:43:00.000+02:00

i nigdy nie obejrzałam "Efektu Motyla"

22

2010-06-22T19:30:00.001+02:00

to zaskakujące, że akurat dziś poczułam to w sercu, dziś, choć dopiero po napisaniu posta spojrzałam na kalendarz.

Czy jestem szczęśliwa?

2010-06-22T19:27:00.000+02:00

Próbując odpowiedzieć na to pytanie, coś ściska mnie w gardle. Z jednej strony jestem cholernie zadowolona, bo wszystko jest tak jak chcę by było. Chcę jechać nad jezioro, dwa telefony, 5 osób, samochód i jedziemy. Jestem nad jeziorem.

Chcę iść na piwo - idę. Chcę nagrać płytę - dwa telefony - nagrywamy. Chcę pojechać do Łodzi na festiwal - pojechałam. Chcę zagłosować na Korwina - głosuję. Chcę być sama - jestem.

Ale gdybym była szczęśliwa - czy zadawałabym sobie trud by odpowiedzieć na to pytanie? Czy coś ściskało by mnie w gardle i w sercu? Może posiadanie i bywanie, może to za mało? Pozbyłam się kompleksów brzydkiego ciała, to trochę paradoksalne ale przytyłam 12 kg i to mi pomogło. Czuję się teraz o wiele lepiej, już nie zastanawiam się godzinami, czy odstaje mi tu i tam. Teraz odstaje mi z każdej strony i jest mi z tym o wiele lżej (sic!).

Studia prawie ukończyłam, egzaminy zdane, kolokwia zaliczone, prace oddane. Został tylko licencjat, szkoda, że on tak sprawnie nie idzie jak inne sprawy.

Jutro nagrywam wokale na płytę i nie wiem, czy coś z tego będzie. Muzycznie bardzo w porządku inni twierdzą, że również teksty. Z dnia na dzień wizja zespołu jest dla mnie inna, czasem czuję, że ma to ręce i nogi, potencjał, energię itd. Czasem uważam, że to żart. Żart, żart który koncertuje jest zapraszany na festiwale i żart, który dobrze bawi. Słowotok. Już dawno tyle nie musiałam z siebie wyrzucić. Powiedziałam już dużo a i tak boję się powiedzieć tego, co gdzieś tam na dnie zalega.

Pijackie wyznania miłości, chwilowe fascynacje, to wszystko jest takie tępe. Jest oczywiście ważne w danej chwili, ale w miarę upływu czasu uświadamiam sobie, jakże bardzo musiało być to żałosne. Nie wiem, czy to jest tak jak myślę. Że czasem łatwiej pewne uczucia i myśli przesunąć na inną osobę. Boję się prawdy, bo już daleko od niej odbiegłam.

I teraz nie wiem, czy nadal czuję coś do Ciebie i po prostu próbuję znaleźć zastępstwo. Czy czuję, że jestem sama. Czy naprawdę ulegam fascynacji innymi. Co by nie było i tak jest źle. Bo nie jestem szczęśliwa, choć bardzo tego chcę. I nie potrafię odpowiedzieć sobie na pytanie, czego tak naprawdę potrzebuję.

Myślę często o Tobie, chociaż to do niczego nie prowadzi. I pewnie niczego nie zmienia, oprócz mojego humoru, który w tym momencie jest fatalny. Szkoda, że przy Tobie zapomniałam, że jestem wolna i nadal mogę robić różne rzeczy, które sprawiają mi radość. Szkoda, że gdy to wszystko już robię - brakuje mi Ciebie. Szkoda, że piszę to wszystko do nikogo. Piszę i wiem, że nikt tego nie czyta.

Piszę, bo wiem, że teraz mi Ciebie bardzo brakuje.

Poe

2010-06-01T20:57:00.002+02:00

Napisałam wiersz. Poprosiłam o przeczytanie.
On popatrzył na mnie i powiedział: "niewesoło".

wiem, że twogo nikt nie czytta

2010-05-30T02:09:00.000+02:00

wiem, dlatego tu pisze,ze zakochalam, sie w skus=rwysynie, ktory nie umie docenic,tego co ma. nie hce wiecej rpisac. po b prostu SIE ZAKOCHALAM.:(

nic na to nie poradze.
teraz pojde spac.
a juro zagram koncert i zaspiewam, ze milosc, ton huj i wszyskimn na zdrowie.
bo tAK JEST

I NIE CHCE WIECEJ PISasc

beddee teraz cierpiec ale to nic nikt i tak 5ego nie czyta czeesc
pozdro

dzisiasiaj byl straszny dzien, jestem samotna, wyjezdzam ze tego miasta, tu nie ma miejsca dlamnie,
nara, spierdalAM DO WARSZZAqwy i huj

pooozdrooo magdalensa kowalczyk, wlascicielka bloga

po-płakała

2010-05-27T01:46:00.001+02:00

Szła ulicą, jedną z tych lepszych. Nie było daleko, zmierzała do domu. Zmęczona, po 100ml wódki.

Być może to spotęgowało jej i tak nabrzmiałe poczucie beznadziei. Być może nie.

Wracała ulicą i już nie wytrzymała. W mieście,w którym co krok spotyka znajomych i tylko spojrzenie w dół, na chodnik może dać jej ułudę anonimowości, w mieście tym została sama. Przez chwilę, dosłownie 3 minuty. Trzy minuty z zegarkiem w telefonie.

Będąc więc tak samotnie przystanęła, popatrzyła za siebie, przed i na boki. Była sama. Nie wytrzymała. Nie wytrzymała, bo czekała na ten moment. Rozpłakała się. Stojąc samotnie na nocnej ulicy. Na ulicy, która zazwyczaj słyszy jej krzyk, radosny chichot. Nogi nie niosły ją ochoczo do przodu. Nawet nie mogła się ruszyć. Łzy spływały po policzku. Jak zwykle, duże, słone i bolesne.

Bo ona znowu jest zraniona i czuje się źle. Nie może śmiać się nikomu w twarz. Niektórym nawet nie może spojrzeć w oczy. Niektórych się wstydzi, innych boi. Niektórzy wpędzają ją w zakłopotanie. Młodzieńcze, nastoletnie zakłopotanie.

I co ma zrobić ta dwudziestojednoletnia kobieta?

Gdzie ma pójść? Do kogo? Już powiedziała,co ją boli. Nie pomogło. Już zapiła ten smutek, kilka razy. Nie pomogło. Już wypaliła sztuk wiele. Nie pomogło.

Został tylko cichy płacz w poduszkę.

Żałuję, że znowu się zakochałam.

baaach!

2010-05-26T00:30:00.000+02:00

Dziwnie się czuję. Nie mogę przestać myśleć. Nie potrafię się wyłączyć.
Jestem rozdrażniona.
Rozkojarzona.
Nieswoja.
I

i

a kolejnego słowa boję się.
Choć jest przyjemne, w swoich konsekwencjach może okazać się zgubne.
Wiem,że w tym przypadku to droga do autodestrukcji. Jak przycisk czerwony - START.
Dziewczyno!
Opamiętaj się!
Dziewczyno!
Dziewczyno! O!
Magdaleno!
I co mam zrobić?
Chyba tylko płakać w poduszkę, bo znowu..

czwarta nad ranem

2010-04-09T04:18:00.000+02:00

Czwarta nad ranem to taka godzin, w której życie Magdaleny się nie-za-czy-na. Kończy. Śpiew ptaków już słychać. Widać oświetlone Stare Miasto. Degeneraci wracają do domu. Pijani. Weseli. Smutni. Nie-nud-ni.

Czwarta nad ranem wszystko kończy. Szał życia. Szał bycia. Czwarta nad ranem. Pisząc te słowa Magdalena spogląda, to w prawo, to w lewo. I przed siebie, oczywista. Lublin z okna, piękny, spokojny. Poranek tak bliski, a Magdalena nie śpi. Zaraz zaśnie, zaraz. Za chwilę. Usłyszawszy wiele prawd o życiu, mądrości nie-ludzi, nad-ludzi i człowieka wega poszła do domu. Poznała go, człowieka, który w dwudziestym pierwszym wieku wyrzekł się przynależności do gatunku homo-sapiens. A jego największą dylemą jest jak przeprowadzić ją z jednego brzegu na drugi, słowiańską gandę.

Nie jest istotne zrozumienie człowieka, który został z własnej woli zepchnięty na margines społeczny. Nie. A może? Może jednak tak? Magdalena zasypia. A jej sny przypomną jej dzisiejszy dzień.

Dziś.

Już czwarta nad ranem.

Moje święta bez..

2010-04-04T20:07:00.000+02:00

Zapowiadało się dość zwyczajnie, pociąg, autobus, dom. Nie było tak prosto, aż krzywo. Zamiast na 10 rano zdążyła na 13.50. Pociąg. Eufemistycznie na lekkim rauszcie wybrała pociąg, w podartych rajstopach. Nie bacząc na spojrzenia, południowe spojrzenia zabieganych ludzi. Wielki piątek. Chrystus umiera. Magdalena w podartych rajstopach stąpa po lubelskiej ulicy. Ciepłe, miłe powietrze powiewa na jej otumanioną twarz. Idzie tak pół godziny, bo dość daleka była droga. Rozgląda się. Znajoma ulica, a taka inna. Nigdy wcześniej nie widziała jej w świetle dziennym. Choć bywała tam nie raz.

W mieszkaniu, w którym południe wlało się przez małe okno, zakręciła się w koło. Wesoło? Och, głowa boli. Rajstopy rozdarte. Siniaki na nogach. Na brzuchu pokaźne zadrapanie. Dziewczyno, dziewczyno. Co wczoraj było? Pamięta wszystko dobrze. Niczego nie żałuje. Śmieje się w duchu. W duchu tylko, bo głos wczorajszy. Chrypa.

Tak zaczęły się święta, na Narutowicza. Dziesiąte piętro. Dziesięć - piętnaście. Załadowała walizkę. Sprawdziła pociąg. Zmieniła rajstopy. Umyła twarz. Głowa bolała nadal, ale trzeba było się uśmiechnąć. O 16.00 na peronie. Przytulić. Być miłą. Nie sobą.

Bolało dziewczynkę, że musi udawać. I boli nadal. Boli dziewczynę z tęsknoty za jej światem. Za awangardą, tańcem na ulicy, na słońcu. Na krawędzi świadomości i upojenia. W ubraniu i bez.

Magdalena jednak jest szczęśliwa, bo w te święta nie jadła mięsa.

Zasłyszane, podejrzane.

2010-03-27T18:51:00.004+01:00

Lublin był stolicą Polski, ale nigdy nie pełnił tej funkcji. Poza tym zamek lubelski jest budowlą ostro-gotycką. Na placu po farze stał kiedyś ratusz, ale Niemcy go zburzyli pozostały tylko fundamenty. Brama Grodzka nazywała się kiedyś Bramą Zasraną. A trasa Marszu Pamięci to nazistowska ścieżka zdrowia.

Lubię podsłuchiwać i nawet z tym się nie kryję. Uważaj tylko, co mówisz. Twoja żałosna niewiedza mnie rozśmiesza. Szkoda tylko, że dalej w ignorancji tkwić będziesz. Ja natomiast wezmę książkę i sprawdzę, co, jak i gdzie.

Lubelska starówka ma w sobie coś, czego nie można opisać słowami. Nie można tego oddać robiąc zdjęcie, malując ani opowiadając. Trzeba tam pójść i być. Wejść w sytuację, poczuć jej historię. Trzeba tam być. Być jak ja. Chodzę tam raz i dwa razy dziennie. Często nocą, często bladym świtem. Nie mam dość. Czuję niedosyt. Zaraz znów tam się znajdę. Przyciąga mnie.

nie-do-po-wie-dze-nia

2010-03-27T01:08:00.002+01:00

i tak
i nie
i tak
i nie

a teraz mnie to boli
bo as usual
mam problem ze sobą

luźne myśli podczas spaceru

2010-03-18T00:10:00.003+01:00

Idę ulicą, jadą samochody. Ludzie przechodzą. Wydaje się, że to jest zwykły wieczór – godzina 18.30. Nie jest tak jak zwykle, nie zapowiada się. Być może pomyślisz, że jestem naiwna kiedy wydaje mi się, że jesteś spokojny. Nie wiem, co teraz czujesz, jak mnie odbierasz? Ale chcę Cię poznać bardziej. Bardziej niż kiedykolwiek chcę Cię poznać.

Wczoraj chciałam zagłębić się w Twoją historię, najciemniejsze meandry Twojego życia, najokrutniejszą historię, która tutaj się wydarzyła – jedną z wielu, którą przeżyłeś. Słuchałam wymienianych imion, nazwisk. Ktoś podał jakąś datę, ktoś się przejęzyczył, źle odczytał nazwisko. To nie ważne – ważnym było tylko to, że byłam tam z Tobą. Chciałam poczuć, co Ty czujesz. Nie wiem, nie wiem, czy do końca mi się to udało, ale kiedy przeszłam na ciemną stronę miasta, kiedy zgasły światła.. została tylko cisza i ciemność. Przeżyłam moje wewnętrzne katharsis. Nie jestem w stanie wyrazić słowami tego, co czułam. Co nadal czuję, bo ciągle pozostała we mnie cząstka tchnienia, które dałeś mi wczoraj. Czułam się taka mała i samotna w obliczu tragedii z 1942 roku. Choć tłum był ogromny ja czułam się samotna. Wydawało mi się, że inni też to przeżyli. Czułam się samotna, a przecież miałam Ciebie.. miałam, a Ty mnie.

Z każdym dniem, z każdą godziną, chwilą czuję, że jestem coraz bardziej Twoja. Klękam przed Twoim obliczem i proszę o więcej. Jeśli pozwolisz mi dostąpić.. jeśli pozwolisz – podejdę bliżej. Pokaż jakiś znak, powiedz słowo, który pozwoli mi podejść bliżej, poznać Cię lepiej. Być z Tobą pełniej. Nie wiem, czy kiedyś mi się to uda – zrozumienie Cię w pełni, ale liczę na to. Liczę na to, że będziesz kiedyś mój. Bo ja... bo ja już jestem Twoja. Codziennie przechodzę tymi samymi ulicami, mijam różne twarze. Miejsca są te same, dobrze znane. Pozwól mi podejść bliżej, naprawdę na to liczę.

Zmiana. Początek. Ty.

2010-03-16T02:59:00.002+01:00

Postanowiłam - zostaję. Zanim świadomie wypowiedziałam te słowa na głos, usta mi zadrżały. Nie wiem czy, to dlatego, że zima znów zagościła na Lubelszczyznę? Czy dlatego, że słowa te oddzieliły trudny i smutny okres mojego życia.

Zostaję i to na długo. Poczułam, że jestem tu komuś potrzebna . Wyjątkowej osobie, o historii życia tak bujnej jak łany zboża tuż przed żniwami. Zastanawiasz się, kim on jest? Potrzymam Cię jeszcze chwilę w niepewności, chwili ekscytacji i zaciekawieniu. Nie będzie to typowa, oczywista odpowiedź. Ja nie jestem typowa ani oczywista.

Miesiąc temu, jeszcze miesiąc temu nie znaczył dla mnie więcej niż tylko słowo. Był słowem, czasem zmaterializowanym. Spotykałam go rano, czasem w południe, rzadziej w nocy. Nieciekawy, brzydki, ach! Jakiż brzydki był w moich oczach! Szary, nudny, zwykły i wychudły. Nie było między nami zależności, nie było interakcji, nie było potrzeby. Były to moje postrzeżenia, jakże okrutna byłam. Niesprawiedliwa i ślepa. Najbardziej jednak przejmująca była moja ignorancja.

Jestem szczęśliwa, że wyciągnąłeś do mnie rękę. Ja Ci zaufałam, choć tak trudno mi to przychodzi. Dziękuję Ci.

Stałeś zawsze tuż obok, od dawna tuż za rogiem. Byłam w Tobie a jednak, gdzieś obok. Dziękuję Tobie, moje miasto, mój Lublinie za zaufanie. Potrzebuję Cię moje miasto – by żyć .